Mama & Zwanger

Zwangerschap: week 7 t/m 10

Eigenlijk gebeurd er zoveel maar ook zo weinig in de eerste weken. Althans bij mijn zwangerschappen. Zoals Ioni zei: je bent gemaakt om kinderen te krijgen want je heb nergens last van. En dat klopt maar lieve vrouwen (en mannen die dit lezen), het hebben van geen symptomen tijdens een zwangerschap is echt een mindfuck. Je mind wordt echt op de proef te gesteld. En dat deed ie ook. Tot de negende week, toen mocht ik naar de verloskundige.

Op 12 augustus mail ik een naar de verloskundige praktijk om een afspraak te maken. Nog steeds wel met het idee dat ik elk moment misschien toch bloed zou gaan verliezen. Ik was er gewoon niet zo zeker van. Ik werd terug gebeld en ik kon terecht op 9 september. Dat is best laat, dan ben ik bijna 9 weken maar ach. Niks aan te doen. Dat “ach” komt heel nonchalant over maar ik kneep het wel gedurende 4 weken. Het probleem is, ik voel me totaal niet zwanger. Ik heb twee symptomen gehad (naast wel krampen maar ik dacht dat dat ongesteldheidskrampen waren) en dat is dat ik geen koffie meer lustte en dat ik moe was. Verder niks. Niet misselijk, niet overgeven… nada!

Dit zullen veel zwangere vrouwen denken en sorry! Ik mag echt van geluk spreken dat ik niet veel symptomen heb maar weet alsjeblief ook dat, ondanks dat je geen symptomen hebt, je wel ontzettend onzeker kan voelen. Juist door dat. Achteraf, na de bevalling kijk je er heel anders naar maar tijdens de zwangerschap, vooral in het begin, dan wil je voelen dat je zwanger bent. Je zoekt naar bevestigingen. Heb ik zere borsten? Krijg ik al een buik? Hoe zit het met mijn hormonen? Heb ik moodswings? Het is lastig om de eerste weken door te komen want alles spookt door je hoofd. Ik voelde me ook totaal niet zwanger. Dit kan ook komen omdat ik natuurlijk al eentje heb rond lopen.

Inmiddels zijn we aangekomen op de dag dat we naar de verloskundige mochten gaan. Afspraak was om 9 uur in de ochtend, lekker op tijd. Ik ging zelf naar de verloskundige met het idee dat er geen hartje zou kloppen. Ik voelde het gewoon niet. Natuurlijk hoopte ik heel hard op een kloppend hartje! Maar omdat ik er gewoon niet zo zeker van was, twijfelde ik of het allemaal wel goed zou zijn. Fingers crossed dat het goed is!

En toen kwam het verlossend beeld. Een hele duidelijk echo met een baby en een kloppend hartje. Toen wist ik het meteen: dit komt goed! Hij of zij is er echt! Ik kreeg gelukkig ook meteen de bevestiging dat het er maar één zou zijn. Altijd wel een opluchting eerlijk gezegd.

Ik kan je zeggen dat ik echt enorm opgelucht was. En natuurlijk kan je nu zeggen dat ik voor niks onzeker ben geweest. Ik was gewoon ontzettend onzeker over het feit of ik echt wel zwanger zou zijn. Ik weet dat er veel vrouwen niets liever zouden willen zijn zonder al symptomen en ik gun het iedereen. Echt waar! Maar je niet zwanger voelen kan echt een mindfuck up game zijn. Maar ik hou er nu overop, want ik ben zwanger. 1000%. Week 10 was verder ook niet spannend. Schiet wel op zo haha!

Previous Post Next Post

1 Comment

  • Reply Lindsey 11 November 2019 at 13:14

    Wat fijn dat je je zo goed voelt en ik kan me ergens die onzekerheid goed voorstellen; ook al ben ik zelf niet zwanger. Het liefst wil je elke dag even een seintje; joe alles goed hier, we zijn hard bezig.

    Hopelijk blijf je je goed voelen verder!

  • Leave a Reply