Mama & Zwanger

zwangerschap: week 26 t/m 29

Een toen kwamen we aan bij 26 weken. Vanaf dat moment is er weer van alles aan de hand. Ene kant kijk ik er niet echt van op en de andere kant kon ik wel door de grond zakken omdat ik hier echt niet op zat te wachten en omdat ik eerlijk gezegd ook mijn twijfel heb of dit allemaal wel klopte. Ik ben geen arts (gelukkig maar) maar soms denk ik echt: jullie zoeken het wel echt op hé. Maar goed, laat ik bij het begin beginnen.

Week 26

Het is maandag en ik moet me om 8 uur melden bij Diagnostiek U voor DE glucosetest. Side note: niet ieder zwangere krijgt dit. Het heeft niks te maken met je gewicht (al doen ze dat wel sneller wanneer je overgewicht hebt) maar zelfs vrouwen met dunne postuur kunnen dit doen of moeten dit doen. Anyway, bij onze dochter ook gedaan. Toen niks aan de hand. Het is niet mijn favoriete bezigheid maar we doen dit wel effe.

Ik loop de kamer binnen, moet 100x zeggen wat mijn geboortedatum is en word geprikt om te kijken wat mijn suikerwaarde is nuchter. Want je moet nuchter naar die afspraak komen. Daarna krijg je een drankje. Het glucose drankje. Dat is in totaal 200 ml met daarin 20!!! suikerklontjes verwerkt in water en die mag je, jawel, binnen 20 seconden innemen. Bij sommige instantie mag je er iets langer over doen maar hier willen ze zien dat je het in een keer binnen krijgt. Het is ranzig, het is vies. Het is gewoon niet te doen. Bijna kokhalzend dronk ik het op. Vervolgens moet je, je mag niet nee je MOET, twee uur ergens gaan zitten en de tijd doden. Water drinken? Niet toegelaten. Wandelen? Zeker niet. Ik had mijn ereader bij me gelukkig en appte tussendoor naar mijn man en een vriendin.

Na twee mag je weer bloedprikken. Dit keer een paar buisjes en dan mag je naar huis. Ik voelde me best wel oke in die twee uur. Bij mijn dochter kreeg ik een beetje hartkloppingen en zweetaanval na 1 uur maar nu niet. Dat kwam bij mij 3 uur later. Ik werd niet goed, werd misselijk en terwijl ik mijn moeder belde zei ik dat ik nu ga ophangen en liggen want ik voelde me beroerd.

De volgende dag werd ik gebeld door de verloskundige: je waardes waren na 2 uur te hoog. Je krijgt een afspraak in het ziekenhuis. Een groeiecho en een gesprek met de gynaecoloog. Ik snapte er niks van maar weet je, je doet wat ze zeggen!

Week 27

Donderdag had ik de afspraak en ik was zenuwachtig. Wat namelijk het geval is, via deze meting kunnen ze constateren dat je zwangerschapsdiabetes hebt. En ook al had ik 7.4 en je moet 7 of onder de 7 zitten na twee uur, dan heb je gewoon die titel erbij. Tijdens de echo werd duidelijk dat baby Co inderdaad “te” groot was. Of ja te groot. Hij liep een week voor qua groei maar wel in lijn. Om goed overzicht te hebben moest ik 3 dagen lang, 7 keer per dag prikken om te kijken wat mijn bloedwaardes waren. Ik moest op suikers letten en alles goed noteren wat ik at, hoelaat en na elke ontbijt, lunch en avond eten prikken. Mijn man was stiekem ook wel benieuwd dus hij deed gezellig mee.

Netjes heb ik 3 dagen geprikt en ik zag gelijk dat dit goed was. Je waardes moeten tussen de 4 en de 7 zitten en ik had geen een keer boven de 7. Ook niet toen ik een middagje weinig deed. Want dat was wel een eye opener. Je ziet gelijk wat suiker met je doet. Ga je ontbijten en vervolgens 2 uur op de bank hangen, dan gaat ie niet omlaag. Maar ga je tussendoor 10 min wandelen dan zakt ie ineens. Ik leverde het de maandag in en ik zou terug gebeld worden. Dezelfde dag.

Een dag later werd ik terug gebeld. De gynaecoloog vertelde dat mijn waardes perfect waren, eetpatroon was ook niks op aan te merken (ik had express alles gegeten wat ik normaal ook zou eten om te kijken of dat verschil zou maken, niet dus). Nee alles zag er goed uit zei ze. Maar je blijft toch onder controle in het ziekenhuis. Het voelde een beetje alsof je net een gebroken been hebt gehad, maar de foto’s vertellen dat het genezen is maar dat je toch nog 6 weken in gips moet gaan rondlopen.

Oké, overdreven en ik moet blij zijn met de medische hulp maar even dacht ik….

Week 28 & 29

Week 28 is eigenlijk niks spannends gebeurd. Ik ben druk bezig geweest met het document dat we voor het huis moesten inleveren en in week 29 had ik dus weer een groei echo in het ziekenhuis. Co is inderdaad te groot. Of ja te groot. Je hebt zeg maar een curve met 3 lijnen, dat is het gemiddelde. Onderste lijn is dat het kind binnen het gemiddelde valt maar aan de kleine kant. Middelste lijn is normaal, gemiddeld en bovenste is dat ie gemiddeld is maar wel aan de grote kant. Daarnaast heb je nog een lijn buiten de curve die boven en onder de gemiddelde valt en dat is dus te groot of te klein. Die van ons zit precies op de bovenste lijn binnen het gemiddelde. In percentage uitgerekend (die term gebruiken ze) is ons kind een P90. Boeit verder niet.

Mijn bloeddruk was nog steeds uitstekend, mijn gewicht verbaasde hun want de teller stond op -6 kilo. Wat volgens hun vrij weinig voorkomt bij iemand die zwangerschapsdiabetis heeft. Bij mij ging er een alarm af. Bij hun niet eens belletje. Wat als ik het nu niet heb…. Goed, zinloze discussie. Het zal allemaal wel. En toch moest ik de komende 3 weken 1x per week mijn waardes prikken. Het zou namelijk, theoretisch gezien, kunnen dat ik in verder verloop van de zwangerschap wel meer diabetes ontwikkel. Ik doe maar netjes braaf mee. Nog maar 11 weken..

Previous Post Next Post

No Comments

Leave a Reply