Mama & Zwanger

Zwangerschap: week 21

Goed, de medische echo. Dat is toch altijd (alsof ik nu 100 jaar ervaring heb) iets spannends. Alles wordt gecontroleerd, ze kijken naar afwijkingen maar ook naar de functies van de organen. Het is zenuwslopend, spannend maar iets wat goed is dat het gedaan kan worden! Dat ging bij ons toch weer even anders dan gedacht. Omdat ik niet van cliffhangers houdt: met de baby Co is alles goed. Maar mijn geduld, emoties en angst is wel weer op proef gesteld.

Op 4 december heb ik de medische echo bij mijn verloskundige. Daar was een echoscopist van Diagnostiek U die bevoegd is om de medische echo te doen. Omdat we de vorige keer bij mijn dochter niet echt een fijne ervaring hebben gehad, was mijn verloskundige er alert op en verzekerde mij dat ze met hun apparaturen alles goed konden zien. Ik heb natuurlijk overgewicht en dat maakt het wat lastiger maar dit kon gewoon. Met heel veel vertrouwen en ook wel zin (want we konden weer mee kijken), gaan we naar de afspraak. De vrouw is aardig, zakelijke (prima) en ik mocht in de stoel gaan liggen. Maar al snel was dat aardige weg.

Ik merkte al snel dat ze een beetje onrustig werd. Ik ben geen kennis in echo’s en ik ben al blij als ik zie wat het hoofd is of de kont van de baby maar toen ze vroeg of we al wisten wat het was kreeg ik twijfels. Een jongen wordt het zeg ik. Nou zegt ze, ik weet het nog niet want ik zie het nog niet. Op dat moment zelf zag ik toch wel heel duidelijk dat wat tussen de benen van de baby nou niet echt op een hamburger lijkt (wat je bij meisjes wel ziet). Zelfs ik zag het nu! Affijn. Ze gaat door en op een gegeven moment was de baby niet eens meer in beeld. Ze was bij mijn baarmoederhals aan het kijken. En daar blijft ze ook. Ik snap er niks van maar goed. Tot ze zegt: ik denk dat je placenta de opening blokkeert maar dat moet verder onderzocht worden. Misschien dat je een keizersnede gaat krijgen. Oké…

Op dat moment denk ik alleen maar: kan mij het schelen, hoe gaat het met de baby?!? Na een tijdje gaat ze toch terug naar de baby maar het probleem was nu, hij ligt precies goed onder mijn navel. Je krijgt dan op beeld een soort van zwarte streep wat de schaduw is. Ze blijft maar porren en werd steeds meer zenuwachtiger lijkt het wel. ‘Het is best moeilijk te zien allemaal, ook omdat je overgewicht heb”. DAAR GAAN WE WEER.. zucht.

Na 30 min (bijna niks opgemeten of echt goed naar gekeken) zegt ze: ‘het lijkt mij verstandig als je naar het ziekenhuis gaat om de medische echo te doen. Maar het moet wel snel gebeuren want je bent al 21 weken.’ Ja uhm.. oke en nu? Met trillende handen (en lijf ook wel) ga ik van de stoel af. Ik weet niet of ik boos moet zijn of moet huilen. Ik zeg eigenlijk bijna niks. Zij gaat het in gang zetten en ik zal snel een telefoon krijgen van het ziekenhuis. 4 december is op woensdag, vrijdag gaan wij naar Parijs. Maar heel eerlijk? Als we vrijdag naar het ziekenhuis moeten dan is het jammer voor Parijs (maar daar later over meer). Nog steeds trillend gaan we naar huis.

Mijn man en ik weten even niet meer wat we moeten zeggen. Hij is boos en bang. Ik ben bang en boos. Best wel erg boos. Niet om het feit dat we naar het ziekenhuis moeten. Is nooit relax natuurlijk maar meer over dat het zo weer moet lopen. Het is perfect en goed dat ze zoveel onderzoeken doen. En daar zijn wij dankbaar voor maar we treffen het altijd met die Diagnostiek U. Wachten op het telefoontje dan maar.

Maar gelukkig ging de telefoon. Of we 5 december langs kunnen komen voor een medische onderzoek in het Maxima Medisch centrum. Ja zeker! Geen moment getwijfeld! Gelukkig is het dit keer in Veldhoven want met onze dochter moesten we naar Maastricht. We kunnen ook al meteen om half 10 terecht. Ik heb die nacht niet geslapen.

En daar gaan we dan. Deze echoscopist was vriendelijk, opgewekt en je ziet meteen ook dat ze vertrouwen heeft. Ik ga liggen en ze zegt meteen: ik heb duidelijk beeld, ik kan alles goed zien. GELUKKIG! En de grap is: dit beeld ziet er echt slechter uit dan bij de verloskundige. Ik vertel dat de echoscopist van gisteren juist vond dat ze slecht beeld had, en ze was deze enorm verbaasd. Vooral omdat ze weet dat onze verloskundige de nieuwste apparatuur heeft! Ze kijkt baby Co na en vertelt bij elke handeling wat ze ziet. Heel fijn in Jip en Janneke taal. Alles ziet er goed uit. Er zijn momenten dat ze niet alles goed kan zien omdat de baby niet goed ligt maar zoals ze aangeeft, de baby is bewegelijk, we wachten gewoon even. Daarna kreeg ik nog een inwendig onderzoek voor de placenta die volgens de vrouw van gisteren voor de uitgang hangt. Nou, niks is minder waar. Hij ligt wel laag maar in een zwangerschap kan de placenta niet verder zakken en hij blokkeert niks.

Ze kijkt alles na en geeft ons groen licht. Alles zag er goed uit (voor wat ze natuurlijk kunnen zien want een medische echo is nooit 100% zekerheid). Met grote opluchting gaan we naar huis. De volgende dag gaan we met vrienden naar Parijs.

Ik ben zo opgelucht en stiekem is het fijn dat Parijs daardoor doorgaat. Maar ja, dan kom je in Parijs waar blijkt dat ze nog steeds aan het staken zijn. Parijs lopend doen, dat doe ik alleen hardlopend bij een halve marathon of heel hele marathon maar een weekend? Dan pak ik de metro. MAAR DIE RIJDEN NIET. En zwanger rond lopen met je gezin + gezin met een kind van 7 maanden (niet dat de metro zo kindvriendelijk zijn, restaurants al helemaal niet haha), ja dat is een uitdaging. De eerste avond hebben we met moeite pas laat een tafel (hallo fille in Parijs door de stakingen op vrijdag avond). Gelukkig kan ik Frans want ze hadden ons never nooit een plekje gegeven met 2 kids waarvan 1 in een kinderwagen. Ergens snap ik ook het wel want de gangen zijn de breedte van een been van mij. Maar we kunnen zitten, zij drinken en eten wat lekkers. Ik drink cola en wat veiligs want tja, wat mag je wel..

En opeens ben je de volgende dag in Disney Parijs ipv door de stad te wandelen. Het is totaal niet wat wij bedacht hadden maar een stakende Parijs is gewoon niet te doen. En weet je, nu we er toch zijn. Kinderen zijn nog gratis en we hebben genoten. Het komt ook vooral omdat Disney in deze periode in de kerst sferen is. En het was mooi, mijn dochter heeft genoten al snapt ze de ballen er van. Ze stond te dansen, te zwaaien. Na afloop heeft ze nog een beetje van het vuurwerk gezien en was klaarwakker op de terugweg (om 23.00 uur haha). Maar het was gezellig, vooral ook omdat we met hele goeie vrienden waren (waarvan een sowieso fan is van Disney). We gaan zeker nog een keer terug maar dan niet wanneer Frankrijk weer staakt (dus over een jaar of 100 waarschijnlijk.. Franse kennelijk.. ).

Zo, lang verhaal over week 21. De volgende keer bundel ik de weken 22 tot en met 25 even weer bij elkaar. Dan valt alles rond de feestdagen en dan vertel ik hoe ik de feestdagen heb overleefd. Daarna bundel ik 26 tot en met 30 bij elkaar want daarin gebeuren er wél weer dingen.. To be continued!

Previous Post

No Comments

Leave a Reply