Mama & Zwanger

Zwangerschap: week 16

Ik merk dat ik mijn zwangerschap aan het vergelijken en met die van mijn dochter. Ik heb destijds ook altijd opgeschreven over hoe het ging. Maar ik merk dat ik bij deze toch heel anders naar de zwangerschap. Ik kan wel zeggen dat ik sinds week 16 meer probeert te genieten. Al is dat vrij lasti aangezien ik niet echt een zwangerbuik heb maar meer een dikke buik en het kindje nog niet voel. Hoe was dat bij mijn dochter? Ik vond elke week heel spannend!

Net als bij mijn dochter kwamen in week 16 achter of het een jongen of een meisje wordt. De meeste weten het al maar ik wil even nog uitleggen hoe dat ging. Het was 5 november en om half 1 hadden we een afspraak. Zelf had ik een heel sterk gevoel het een meisje is. Mijn zwangerschap verliep hetzelfde, zonder kwaaltjes of iets. Ik voelde me verder goed dus het moet wel een meisje zijn. Ook mijn man had het gevoel dat het een meisje is. Iedereen eigenlijk. Ik heb wel 2x gedroomd dat het een jongen is maar je gevoel zegt eigenlijk toch het antwoord? Of niet…

Ik mocht gaan liggen maar ik weet nog van bij mijn dochter dat ze liever inwendig wilde doen omdat ik nou eenmaal een laag heb. Maar de echoscopist vond dat het beeld heel duidelijk was. Het schijnt zo te zijn dat ze pas na 3x echt te hebben gezien pas vertellen wat het is. Maar het kindje was ZO DRUK. Benen bij hoofd, en dan weer terug. Een afzet zodat hij of zij meteen aan de andere kant gedraaid lag. Eerlijk, ze had wat moeite om hem of haar stil te krijgen. Maar toen was het moment daar. Heel duidelijk want ik zag voor het eerst heel goed. Ik keek haar aan en ze keek mij aan en ze zei:’ je ziet het al of niet?”. Ik: ik denk het wel, het is vrij duidelijk. Jep, zegt ze: gefeliciteerd jullie krijgen een….

een jongen! Heel eerlijk? IK WAS IN SHOCK. Ik kon het niet geloven dat wij een jongen krijgen. Een jongen. EEN JONGEN. Even voor de goede orde, ik vind het geweldig en heel cliché; zolang het maar gezond is. Maar ik was in shock omdat ik echt vanuit ging dat het een meisje zou zijn. Geen idee waarom. Maar een jongen, ik vind dit ook super tof. Maar ik moest het wel even laten bezinken.

De belangrijkste familie leden, en belangrijkste vrienden kregen het meteen te horen en de meeste waren ook verbaasd haha! Maar de meeste van onze vrienden hebben ook een jongen als kind dus het komt wel goed. Maar een jongen.. wow. Qua naam was het meteen klaar want we wisten het al bij onze dochter. Al heb ik nog wel even verder gegoogeld maar niks kwam er uit. Dit zou de naam worden van onze zoon. Onze zoon.

En naarmate de dagen verstreken was ik eigenlijk wel heel erg blij dat we een jongen krijgen. Niet dat ik perse, zoals iedereen zegt een koningswens heb dadelijk. Of eigenlijk een keizerskoppel officieel omdat onze dochter ouder is dan dadelijk onze zoon. Mij boeit dat niet maar ik was vooral blij voor mijn dochter. Ik was namelijk bang om de liefde te moeten delen tussen twee meisjes. Klinkt heel stom, i know. Heel veel zeggen ook dat het natuurlijk gaat maar ik was bang dat ik haar dan te kort zou doen. De band die ik heb met haar is sterk en natuurlijk veranderd dat. Vaak hoor je dat dochters meer met vaders omgaan en jongens meer met moeders maar het is maar net hoe je er zelf in staat. Denk ik. Vraag me maar over een paar jaar haha.

Ik ben heel blij en jeej, we krijgen een zoon!

Previous Post

No Comments

Leave a Reply