Mama & Zwanger

Ik schaamde me een tijdje dat ik zwanger was

Hoe kan je je schamen dat je zwanger bent terwijl het zo gewenst is? De dag, beter gezegd de dagen want het duurde even voordat het echt duidelijk was, dat ik zag dat ik zwanger was, was ik zo blij! Maar ook zo verbaasd. Net als bij mijn dochter was het meteen raak. Geen maanden wachten, of misschien jaren zoals heel veel stellen/gezinnen. Ik was trots, blij en vooral erg gelukkig dat dit ons gegund is. Maar deze gedachte sloeg bij mij meteen om in schaamte. Er kwam een moment dat ik me schaamde dat ik wél zwanger was.

Voordat ik zwanger raakte is er veel gebeurd. Zo beviel een goede vriendin van mij van haar dochter met 24 weken en helaas heeft haar gezin meteen afscheid moeten nemen. Ik vond dit zo klote, oneerlijk omdat hun wens zo enorm groot was en nog steeds is. Ik was boos op het feit dat dit kan gebeuren. Dat gezinnen dit mee moeten maken. Niet menselijk en al helemaal niet als je beseft dat dit niet de eerste keer was. Ik maakte me ook boos om het feit dat er moeders zijn, gezinnen of stellen zijn die de ene kind na het ander uit floppen en uiteindelijk bij de jeugdzorg belanden omdat ze hun eigen leven belangrijker vinden dan hun kind(eren). Dat er gezinnen zijn die kinderen hebben maar tot de bot mishandelen, verwaarlozen terwijl er gezinnen zijn die niks liever willen dan een kind in hun armen sluiten, liefde willen geven. Ik snap het niet.

Op het moment dat ik ontdekte dat ik zwanger was kreeg ik van iemand anders te horen (die ik online ken) dat ze na 1 jaar proberen wéér een miskraam heeft gekregen, dit keer na 12 weken. Dat het weer niet zo mocht zijn. Ze vertelde mij het verdriet en onbewust vertelde ze mij ook dat ze geen zwangere vrouw kon aankijken, geen goede nieuws kon verdragen van vrouwen in blije verwachting. Ze was, terecht, boos en vooral verdrietig want haar wens is zo groot. Ze gingen nu over op IVF. Ik durfde niks meer te zeggen maar het enige wat ik kon doen was voor haar zijn, een luisterend oor. Al dan wel online.

Ik kreeg gelukkig pas wat later dan bij mijn dochter een buik. Maar toch deed ik er alles voor om het niet te laten zien. Ik zorgde voor grote truien, liep met een dikke vest of jas naar de KDV zodat niemand het kon zien. Nu is het zo dat je als zwangere de eerste paar weken niks zegt tegen “vreemde” omdat je nooit weet of het goed zal gaan. Maar er is een bepaalde glow bij vrouwen die zwanger zijn (of de glow van over de wc hangen). Ik voelde me goed, niet misselijk dus ik verborg alles. Ik ontweek ook de KDV express of ging extra vroeg of laat mijn dochter halen om die ene vriendin niet tegen te komen terwijl ik haar dolgraag wilde zien. Ik wilde haar continue omarmen en een schouder geven. Ik wilde er voor haar zijn, voor deze moeilijke tijd maar ik wilde niet dat ze zag dat ik zwanger was. Ik wilde haar die pijn die ik haar misschien zou aan doen, niet aan doen. Maar toen ik 8 weken was kwam het eruit.

Ik kwam haar tegen en we hadden het over dat ze op de kdv de thema gezinnen/familie hadden. Ze had er moeite mee. En ik brak. Ik vertelde dat ik zwanger was en gelukkig pakte ze het heel goed op en vond ze het super leuk voor me maar toch had ik het gevoel dat ik haar een mes in haar rug had gestoken. Ik voelde me zo schuldig. Ik was zwanger terwijl ze net afscheid heeft moeten nemen van haar kind. Het voelde zo oneerlijk.

Maar aan de ene kant voelde het als een opluchting, ze wist het nu. Toch probeerde ik het zo min mogelijk te laten merken. Ik moest het alleen nog verbergen voor mijn werk. Nu woon ik in de buurt waar heel veel “collega’s” ook wonen of komen en het was nog mooi weer dus jassen aan doen was een beetje too much. Ik durfde niet naar de winkels te gaan waar ze babykleding verkochten, ik zorgde ook hiervoor dat ik niet gezien kon worden met een beginnend buikje. Nu is mijn buik van nature al niet dun maar toch. Iets in mijn hoofd zei: ‘ze zien dat je zwanger bent… pas op!’.

Het enige moment dat ik mezelf kon zijn, mijn buik niet hoefde in te houden, mijn beginnende buik mocht laten zien was op vakantie. Alsof het oké was. En met die gedachten kwam ik terug van vakantie. Maar heel snel ging ik me weer verstoppen. Niemand mocht zien dat ik zwanger was.

Al jaren trek ik mensen aan die de behoefte hebben om met mij te praten. Onbekende mensen. Dat begon al tijdens mijn studietijd toen ik met de trein reisde van Eindhoven naar Utrecht (en terug). Wild vreemde praatte tegen mij, vertellen hun levens verhaal en ik luister. Beleefd terwijl ik het liefst muziek luisterde en een boek las. Maar vaak zag ik dat mensen het kwijt moest. Vraag het aan mijn familie, aan mijn man. Ik was altijd soort van de pineut. Maar ik vond het prima. Ik accepteerde dat. Misschien had ik toch een andere vak moeten leren. Afijn, dit gebeurde ook toen ik aan het kijken was bij de HEMA. Een vrouw kwam naar mij toe en vroeg welke maat een pas geboren baby had. Haar dochter kon elk moment bevallen van haar eerste kleinzoon. Ze was dolblij. Ik feliciteerde haar en vertelde dat baby’s meestal maat 50 hebben en heel soms 56. En toen kwam het weer. Ze vertelde dat haar dochter al jaren aan het proberen was, heel veel miskramen heeft gekregen en dat ze, toen ze besloten om te stoppen met proberen, dat ze zwanger was geraakt. Helaas was haar relatie gestrand. Ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen maar het enige wat ik op dat moment kon zeggen was: je kleinzoon boft met zo’n oma en moeder. Hij zal veel liefde krijgen omdat ie zo gewenst is. De vrouw kreeg tranen en bedankte mij. Een stel dat een gezin zou worden, werd nu een gescheiden gezin vanaf dag een. En ik? Ik moest verdomme blij zijn dat ik zwanger was!

En toen besloot ik op mijn werk te vertellen dat ik zwanger was. Ik was inmiddels flink over de 12 weken en het zag er goed uit. Ik maakt een afspraak bij mijn baas om voor na het werken te praten en wilde in de pauze aan een collega vertellen (ongeveer mijn leeftijd). Met haar spreek ik veel en ik mag haar. Maar ze was afgelopen week niet aanwezig en ik vroeg hoe het met haar ging. Toen vertelde ze me dat ze vorige week een miskraam had gehad. Ik kon dit even niet meer aan. Ik vertelde het wel aan mijn baas dat ik zwanger was en besloot om op het werk niet meteen de bom te droppen. Mensen zouden het vanzelf wel merken.

Zoals je hebt kunnen lezen werd het mij de afgelopen weken van mijn zwangerschap een beetje te veel. Alsof en een groep mensen uit een vliegtuig zijn gesprongen met parachute en een voor een voor mij zijn gedropt om hun verhalen omtrent zwanger zijn, zwanger raken vertelde. Alles raakte mij zo erg en ik ben van mezelf iemand die mezelf weg kan cijferen voor anderen. Ik ben zoals vele vrienden van mij zeggen een pleaser. Ik kan niet tegen als iemand niet blij is, niet gelukkig is. Ik wil mensen helpen.

Een vriendin en mijn man zeiden op een gegeven moment: jij mag ook gelukkig zijn. Jij mag ook blij zijn dat je weer zwanger bent. Eentje werd zelfs een beetje boos op mij. En zo doende vertelde ik de “wereld” dat ik zwanger ben. Dat we een tweede mogen gaan krijgen. Ik schaam me niet meer. Ik ben trots. Maar lieve stellen, gezinnen, vrouwen die moeite hebben met zwanger raken, zwanger zijn en zwanger blijven.. ik denk echt aan jullie en nog steeds ben ik een luistert oor. Ik wens iedereen een mooie zwangerschap en ik hoop dat het jullie op een dag jullie zoon of dochter, jullie tweede, derde of 50ste kind mag omarmen en veel liefde kan geven. Het is zo bijzonder en ik gun het iedereen.

Previous Post Next Post

No Comments

Leave a Reply