Zwanger

Zwangerschap: Week 30

mei 6, 2017

Ik gooi het maar meteen eruit: ALLES IS GOED MET HUMMELTJE! Oh wat waren dit spannende dagen. Geen idee waar ik het over heb? Lees dan hier terug. Het voelde even alsof de zwangerschap stil lag en pas weer begon op het moment dat we de test gehad zouden hebben. Ik vertel jullie vandaag hoe donderdag is verlopen. 

Op naar Maastricht

Het is donderdagochtend en ik heb geen oog dicht gedaan. Alle scenario’s zijn voorbij geweest. Wat als.. wat als. De techniek, medische wereld is ontzettend gegroeid maar toch maakt het je onzeker. Wat als je een kindje 30 weken hebt gedragen en het blijkt ineens helemaal niet gezond te zijn? We vertrekken rond 10 uur richting maastricht en in de auto is een op een of ander manier een ontspannen sfeer. Mjn vriend en ik maken een beetje lol om  de tijd te doden. We komen 1 uur te vroeg, dan maar even een koffie drinken ergens!

Wachten in de wachtkamer

Rond kwart voor 12 melden we ons aan en moeten we plaats nemen in een wachtkamer met alleen maar zwangere vrouwen. Ik kijk om me heen en vraag me af wat hun verhaal is, wat is de reden dat zij nu ook in het ziekenhuis zitten. Ik volg me gespannen maar ook heel kalm. Een teken dat het goed zit met hummeltje? Een kwartier later worden we geroepen. Op z’n limburger roept iemand mijn achternaam. Uitspreken kunnen ze het sowieso niet, ik zal het wel zijn!

Ga maar liggen

Ik kom binnen (50 meter lopen), huigend. Heb je gerend vroeg de echoscopiste? Nee, ben altijd wel een beetje buitenadem de laatste tijd. Ik doe mijn jas uit en klim in de stoel. Kriebels en zenuwen gieren door mijn lijf. Mijn vriend pakt mijn hand vast en dan weet ik het. Het komt goed. Voor ik het weet krijg ik ijs koude gel op mijn buik en nog geen 10 sec later zien we hummeltje bewegen. Ze is wakker.

Ondervraging

Ik krijg allemaal vragen over mijn gezondheid, gewicht en of drink of drugs gebruik. Ik vraag me echt af hoe ze zouden reageren als iemand dan ja zegt. Maar goed, ik kan alleen nee zeggen want ik gebruik dat niet. Ondertussen is de echoscopiste bezig en controleert alles.

Oh oh

We genieten van het beeld van de kleine en opeens roept een van de twee vrouwen: oh oh. Mijn ogen staan wijd open en mijn vriend knijpt hard in mijn hand. Wat is er? Als snel roept de vrouw: niks niks! Ik heb een vergadering gemist. De echoscopiste verontschuldigd zich meteen en zegt dat hummeltje er super goed uit zien.

Dat verklaard de klachten!

Vergelijken met vorige week ligt hummeltje nu ineens in een stuitligging. Niet alleen is dat het geval maar ze zit heel hoog. Dat verklaard mijn kortademig en maagzuur problemen. Onder is het een soort van “leeg”‘ en ligt opgerold helemaal boven. Daarom voel ik haar zo goed!

Hoezo teveel vruchtwater?

Mijn vruchtwater wordt opgemeten en wat blijkt? Er is helemaal niks aan de hand! Ze legt precies uit wat we vorige week ook dachten (zie vorige blog). Het is gewoon een meetmoment en eigenlijk had ik in het ziekenhuis in Eindhoven niet eens teveel vruchtwater maar omdat een pocket meer dan 8 cm was, werd dat gezien als te veel.

Hup, nu gaan genieten!

De echoscopiste gaat even met de verloskundige de resultaten en binnen 2 min loopt ze weer de kamer binnen: ‘hup wegwezen jullie en ga genieten van je zwangerschap”. Alles is gewoon in orde en we hoeven niet terug te komen voor verdere onderzoek. Ik bedank haar met tranen in mijn ogen en vertel kort over mijn ervaring met de 20 weken echo. Ik bedank haar voor hoe ze professioneel en aardig tegen ons was en dat ik een fijn gevoel had bij haar. Ik ga nu met een gerust hart de deur uit. Tijd voor vlaaaaai!

Ik ben nu 31 weken en ik heb het gevoel dat ik 3 weken minder heb kunnen genieten van mijn zwangerschap. Nu moet ik niet zeiken want er zijn zwangere die 42 weken in een soort van hell, rollercoaster en het 100x erger dan ik hebben gehad. Pijn, overgeven enz maar nu ik weet dat alles goed is met hummeltje en dat de vrouw tijdens de 20 weken echo echt alles goed heeft kunnen zien (ondanks dat ze riep dat het slecht te zien was), ga ik met veel meer vertrouwen de laatste 9 weken in.

Komende dinsdag heb ik een controle in het ziekenhuis en aangezien ze geen aanleiding meer hebben om mij onder controle te doen bij hun, ga ik vragen of ik terug mag naar mijn verloskundige. Voelt toch een stukje fijner en persoonlijker!

Goed, lang verhaal maar ik ben zo opgelucht. Ik ga echt genieten nu. Op die vervelende maagzuur (kokhalzend in de nacht wakker worden is geen pretje haha) na, voel ik me super goed. Het wordt zwaarder en ik kan nu mijn glas op mijn buik leggen (behalve dat dat ze continue aan het bewegen is, beetje lastig). Ik ga kei hard genieten en nog maar 3 weken tot mijn verlof!

À bientôt!

Zélia 

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Ruth mei 7, 2017 at 6:43 PM

    Wat een schrik moet dat geweest zijn, dat ze op een gegeven moment ‘oh oh’ zei terwijl dat er niets mee te maken had! Gelukkig dat alles goed is gekomen!

  • Reply Jacqueline mei 9, 2017 at 10:07 AM

    Aaaah gelukkig joh! En nu genieten!!!!!

  • Leave a Reply