Zwanger

Ik ben geadopteerd en zelf zwanger

mei 18, 2017

33 weken zwanger. Mijn lichaam veranderd elke week. Ik vind het prachtig, ik vind het bijzonder. Elke dag is weer een dag meer. Genieten van de kleine die nu nog veilig in mijn buik rond zwemt. Ik voel haar, de hele tijd. Ik speel met haar en krijg een reactie terug. De band tussen mij en mijn dochter is nu al zo sterk terwijl ik haar nog niet in mijn armen heb. Is dit echt liefde? Is dit het gevoel van moeder zijn? Ik huil zachtjes van geluk. Wat is dat mooi dat zwanger zijn. Het is net een surprise ei behalve vreet ik de chocola niet in een keer op. Hoe zal ze zijn, ruiken. Wat zal haar uitstraling zijn, haar karakter? Binnenkort mogen we het meemaken. Zij in onze armen met haar (denken we) bruine volle ogen. 

Maar dit heeft mijn biologische moeder niet mogen zien en meegemaakt. Dat is haar keuze geweest. Mijn biologische moeder, een Francaise uit Europa. Zij heeft ervoor gekozen om mij af te staan. Waarom? Geen idee maar het was een wellicht bewuste keuze. Net als ze ervoor gekozen heeft om mij na de geboorte niet te zien, niet te voelen en niet te ruiken. Geen huid op huid contact gehad zoals ze het bij alle moeders adviseren. Ze heeft hiervoor gekozen op het moment dat ze ervoor koos om mij af te staan. Het zal zeker een moeilijke keuze zijn geweest waar ze hopelijk goed over heeft nagedacht.

Ben ik een foutje geweest? Ben ik geboren uit een one-night stand? Ben ik geboren vanwege een verkrachting? Ben ik geboren omdat ze wilde maar niet mocht van familie of vriend? Ben ik geboren omdat ze te jong was en niet voor me kon zorgen? Ik ben geboren en dat weet zij maar heeft er voor gekozen om niet voor me te zorgen. 30 jaar geleden had je niet zoveel echo’s als nu maar je had er wel minstens één. Heeft zij mij op het schermpje gezien? Heeft ze mijn hart horen bonken? Of heeft ze weggekeken? Als een soort van afschuw of omdat ze het niet aankon? Ik weet het niet en ik zal het nooit weten of willen weten.

Mijn biologische moeder maakte 30 jaar geleden een keus die haar leven ook voor altijd veranderd heeft. Het afstaan van je kind, dat doe je niet zomaar even. Ik ben dankbaar dat ze me goed en netjes heeft afgestaan. Dat ze mij niet in een mandje langs een supermarkt heeft neer gezet. Dat ze me niet gehouden heeft als ze me geen goed leven kon geven. Ik ben haar dankbaar maar ook boos. Boos dat ze haar kind heeft afgestaan. Onbegrip door mijn eigen zwangerschap.

Elke keer als mijn kleine schopt denk ik: verdomme, jij hebt dit ook gevoelt! Jij hebt ook gevoelt hoe ik je ribben probeerde weg te duwen. Jij hebt ook gevoelt hoe ik rondjes draaide in je buik. Jij hebt dit meegemaakt. Betekende ik dan helemaal niks voor je? Was ik maar een baby die er zo snel mogelijk eruit moest? Die je nooit meer zou zien na 24 juli 1987? Het is moeilijk te omschrijven waarom ik boos ben. Ik ben boos maar ik kan het niet uiten. Ik kan het niet verwoorden. Ik kan gewoon niet begrijpen dat je je eigen kind, die je voelt in je buik en elke week weer een week bij telt tot de uitgerekende datum, zo kan loslaten. Dan ben je moedig. Dan moet je sterk zijn als vrouw. Maar ik snap het niet.

Voor mezelf ga ik er maar vanuit dat ze het zwaar heeft gehad, dat ze echt nog wel elke 24 juli aan mij denkt. Misschien dat ze spijt heeft. Ik ga daar vanuit, voor mezelf want antwoorden krijg ik niet. Misschien wil ik die ook niet. Misschien wil ik de waarheid niet weten. Misschien is ze me allang vergeten en heeft ze er daarna nog 4 gebaart. Misschien was het inderdaad een verkrachter. Dan snap ik haar keuze ook maar ook dat wil niet weten. Ik snap haar keuze wel en ik ben haar dankbaar dat ik terecht ben gekomen bij een familie die mij wel heel graag wilde. Die mij meteen in hun armen hebben gesloten toen ik 3 maanden was. Dat ze me veel liefde, zorg en kennis hebben gegeven. Dat ze me een familie hebben gegeven. Ik ben bij hun gewenst.

Brief aan mijn biologische moeder:

Beste ….

Ik ken u niet maar u kent mij wel. Ik ben uw dochter die u 9 maanden heeft gedragen. Op 24 juli 1987 in Abbeville was het zover. U bent bevallen van een gezonde dochter, een flinke wel. Ik hoop dat ik u niet te veel last heb bezorgd en dat u een goed herstel heeft gehad. Ik neem aan dat u die datum wel herinnert. Denkt u nog wel eens aan die dag, op 24 juli? Ik elke jaar. Niet alleen omdat ik jarig ben maar ik vraag me elke jaar af of u het nog weet. Het moet wel intens zijn. Ik ben momenteel zelf zwanger van een meisje en ook nog eens in juli. We zitten qua dat betreft op een lijn. Ik voel haar elke dag, voelde u mij ook?

Ik heb zoveel vragen. Zoveel dat ik ze niet durf te stellen of misschien wel het antwoord niet wil weten. Een vraag blijft er hangen: waarom heeft u ervoor gekozen om mij te laten adopteren? Dat zal voor u ook niet makkelijk zijn geweest. Wanneer heeft u het besloten? Bij de zwangerschapstest of halverwege de zwangerschap? Kwam u te laat achter dat u zwanger was? Als u eerder had geweten, had u mij dan weg laten halen? Mijn moeder en vader zijn u dankbaar dat u mij heeft laten adopteren en ik ook. Ik ga ervan uit dat u het beste voor me wilde en dat ik in u ogen meer kans zou maken bij een ander gezin. Dank daarvoor. 

Ik wil dat u weet dat ik goed terecht ben gekomen. Mijn ouders (sorry, voor mij gevoel heb ik geen andere ouders) hebben mij goed opgevoed, mij veel liefde gegeven en goed verzorgd. Vanaf dag 1 weet ik dat ik geadopteerd ben door hun. Ik vond het toen en nu nog vrij normaal. Zij zijn er voor mij. Mijn vader woont nog steeds in de buurt van Abbeville maar wij zijn inmiddels al 25 jaar niet meer in Frankrijk. Samen met mijn moeder leven we in een ander land maar ik heb nog steeds goed contact met mijn vader en familie. Ik zou willen en kunnen vragen waar u nu woont maar dat wil ik niet weten. Misschien stond ik laatst met kerst wel langs u bij een kassa in Abbeville. Misschien heeft u mij wel ooit geholpen in een restaurant, winkel of misschien gemeentehuis? Ik weet niks van u en misschien is dat maar beter zo. 

Ik wil alleen laten weten dat ik het goed maak. Ik ben gezond, ik heb een fantastische vriend en binnenkort mijn eigen familie. Mijn eigen stamboom heb ik gemaakt. Een nieuwe en ik ben het begin. Niemand staat achter mij. Biologische gezien ben ik van niemand. Familie gezien heb ik een rijkdom achter mij en binnenkort ook voor mij.  

Hopelijk gaat het goed met u. Ik hoop dat u een plekje hebt kunnen geven na 24 juli 1987. Ik hoop dat u een gezin heeft waar u trots op bent en dat u gelukkig bent. Ik hoop ook dat u menselijk genoeg bent om elke 24 juli aan mij te denken. Dat geeft mij tenminste wel het gevoel dat ik er nog een beetje bij hoor. Dat ik niet zomaar een baby was. Een foutje. Ik heb tenslotte wel u genen in mij. Dezelfde genen die ik nu ook aan mijn dochter doorgeef. Maar ook de genen om niet op te geven. Om haar niet af te staan, zoals in mijn nare dromen. Nogmaals, ik weet u situatie niet voor dat ik geboren werd maar ik hoop dat het wel om een verrekte goede reden is geweest en niet uit luiheid. Mocht dat wel zo zijn, die genen heb ik in ieder geval niet geërft. 

Ik wens u veel goeds. Ik sluit dit hoofdstuk af en begin met een nieuwe hoofdstuk in mijn leven waarbij onze kleine meisje in voorkomt. 

Uw dochter uit 1987

Tijdens mijn zwangerschap merk ik dat ik veel nadenk over mijn adoptie. Ik heb er ook wel moeite mee ineens. Wel wil ik even goed aangeven dat ik gelukkig ben met mijn familie en dat ik het fantastisch vind en respect heb voor stellen die kinderen adopteren. Mijn (adoptie) ouders houden van een kind dat niet biologisch gezien hun kind is. Dat vind ik zo mooi! De reden van mijn adoptie weet ik niet, zal ik ook nooit weten en ondanks dat ik nu boos ben tijdens mijn zwangeschap (daarvoor nooit), ben ik ook wel trots op mijn biologische moeder. Zij heeft (neem ik aan) een moeilijke keuze gemaakt en daar moet je wel echt sterk voor zijn. 

Mocht je vragen hebben, stel ze gerust! Ik ben vrij open over mijn adoptie, schaam me niet want ik ben heel goed terecht gekomen. 

You Might Also Like

5 Comments

  • Reply Nicole mei 18, 2017 at 12:42 PM

    Vooral de onwetendheid lijkt me zo moeilijk. Je weet niet waarom. Mijn moeder kwam er pas achter dat ze zwanger was van mij op de dag van bevalling. Ze was nog jong en er werd van alle kanten haar de optie gegeven om mij af te staan. Dit deed ze niet en daar ben ik haar dankbaar voor want ze (mijn ouders) hebben het super gedaan samen. En nu nog steeds. Maar wat als….
    Veel sterkte met de boosheid, lijkt me enorm moeilijk om mee om te gaan.

  • Reply Ruth mei 18, 2017 at 1:01 PM

    Wow wat een heftig verhaal. Ik hoop dat als je ooit de behoefte hebt om naar antwoorden op zoek te gaan, je ze ook zult vinden.

  • Reply Rianne mei 18, 2017 at 1:12 PM

    Wat een heftig verhaal zeg! Kan me heel goed voorstellen dat je daar nu veel over nadenkt. Hopelijk helpt deze blogpost door het van je af te schrijven. Veel sterkte!

  • Reply Hanneke mei 18, 2017 at 2:41 PM

    Tranen Zeel.. pffff Maar dat je maar weet dat jouw dochter zo ontzettend boft met jou!

  • Reply Niki mei 18, 2017 at 5:06 PM

    Lieve Zeel, wauw. Dit stukje raakt me. Wat een eerlijkheid, wat een gevoel en emoties, wat een vragen.. En wat heb je het verdikkie mooi verwoord. Dit laat zien dat je een ontzettend liefdevol mens bent, trots bent op wat je hebt (familie, werk, etc) maar ook gewoon menselijk bent. Ik zal het waarschijnlijk nooit écht kunnen begrijpen maar door deze verwoording komt dat wel heel dicht in de buurt. Je dochter heeft geluk met een sterke mama zoals jij (en natuurlijk een onwijs toffe papa)! Chapeau dat je het zo hebt geschreven en hebt gedurft. Wees altijd eerlijk naar jezelf. Ben rete trots op je! Geniet nog van je zwangerschap 🙂 Voor je het weet, hou je haar al in je armen <3 Liefs xxw

  • Leave a Reply