Oh my god.. oh my god. Ik ging er heen met een gevoel dat ik te hoge verwachtin­gen zou hebben voor een band waar ik sinds mijn 16de ‘fan’ van ben en nooit gezien had. Maar zodra ze het eerste num­mer speelde Qui­etly was mij gevoel veran­derd. Wat waren zij ontzettend goed! Niet alleen maar op het podium maar ook instru­men­taal en de zangk­waliteit van San­dra Nasic was echt heel goed! Ze speelde helaas wel veel meer nieuwe num­mers, wat wel logisch is omdat hun tour over hun nieuwe album ging, maar ik moet zeggen dat ze zoveel malen beter waren live dan op hun nieuwe album! Ze praatte veel tegen het pub­liek en de energie spatte ervan af! Uit­er­aard eindigde ze met Lords of the boards en heel het pub­liek ging uit zijn dak. WOW! Ik heb ONTZETTEND genoten. Oh.. ik ben nog steeds hyper haha. Ik heb, uit­er­aard, weer wat foto’s gemaakt. Ik zeg dit niet vaak maar ik vind mijn foto’s ver­domd goed gelukt haha. Ik vind con­cert foto’s maken zooo moeil­ijk. Mijn favoriet is de laat­ste <3!! Wat vin­den jul­lie van de foto’s?

Ik heb al heel wat bands gezien op fes­ti­vals en ook met con­certen maar toch heb je soms van die bands of arti­esten die je dus in geen een mogelijkheid kan zien live. Dat had ik ook met The Kills. Ik denk dat de meeste van jul­lie niet weten wie The Kills zijn. The Kills bestaan uit 2 mensen: Alli­son Mosshart en Jamie Hince ( voor de mensen die iets meer weten over Kate Moss dan Ielss weten dat het de man is van Kate Moss, just a fact. ) Alli­son is een Amerikaanse zan­geres en Jamie komt uit Eng­land. Waar hun basis land ligt is dus ergens in het oceaan. Affijn, even terug naar hun. Ze zijn ooit bij elkaar gekomen omdat ze elkaar goed aan­voelde. Muziek klopte hele­maal vol­gens hun ( en ook vol­gens mij ). Het is een beetje een Indie Rock, Garage Rock. Je houdt ervan of je houdt er niet van. Heel sim­pel. Ze hebben in Feb­ru­ari  dit jaar hun 4de album uit­ge­bracht dus, tijd voor een tournee.

Op een koude rege­nachtige dag in Juli was ik aan het kijken op hun site. Voor de gein opende ik tour dates. Ach welke lan­den zullen ze nu weer doen en welke ze zullen over­slaan. Maar toen zag ik het staan. PARADISO. 25 NOVEMBER. Mij ken­nelijk kijk ik naar het ver­keerde jaar­tal maar er stond duidelijk 2011. Het gezegde: ’ Een gat in de lucht sprin­gen’ kwam niet van toepass­ing. Nee bij mij was het ’ Een deuk in de vloer vallen, doormid­del van de bank af te pleuren”.

Ein­delijk was het zover en mijn blauwe plek was genezen na het vallen. 2 Weken gele­den heb ik ze EINDELIJK live mogen zien. En ook al hou je er niet van, je kan zeggen wat je wilt maar ze zijn echt ONWIJS GOED! Ze spe­len echt super, zin­gen goed. Heer­lijke sound. Ik heb er van genoten. Zo erg dat ik hele­maal niks meer om gaf of mijn foto’s wel goed waren. Ik klikte maar wat, maar het belan­grijkst is dat ik ervan genoot!

Deze is met mijn tele­foon gemaakt :) Op klein scherm dus vele malen mooier!

Heer­lijke num­mer! Ik zou dit num­mer grijs draaien als ik nog een CD had haha. Deze draai ze de hele tijd op mijn werk en ik kwam maar niet achter welk num­mer het was tot­dat een col­lega het me vertelde. Ik ben haar eeuwig dankbaar!