Ik, Zélia, meld me aan bij de AF. Oftewel, anon­iem fruitolisch ;). Wat hou ik van fruit.. mmm. Cocos, ananas, fram­bozen en meloen. Een voor een heer­lijk en gezond!

En fruit hap­pen, is de nieuwe trend!

…dat is wat de huis­arts vanocht­end aan mij vroeg. Nor­maal gespro­ken zeg je ja of nee. Ik kon dat niet. Ik kon niet beves­ti­gen of ik wist of mijn symp­tomen, wat ik ver­moedelijk heb, in mijn fam­i­lie zit. Mijn antwo­ord ligt dan ook direct klaar. Nee weet ik niet omdat ik gead­opteerd ben.  Een adop­tie wordt niet als iets  raar gezien maar toch zie ik dan die blikken van de mensen die het nog niet wis­ten. Zo ook bij mij huis­arts. Ik neem hem het ook niet kwal­ijk aangezien ik blijk­baar elk jaar een andere arts heb, maar dat terz­i­jde. Maar die blik komt altijd te voorschijn. Maar ik schaam me er niet voor. Ik  heb ontzettende lieve oud­ers die van me houden en altijd goed voor me hebben gezorgd ( en nog steeds want ik kan altijd bij hun terecht, al wordt het lastig voor mijn vader aangezien hij in Frankrijk woont). Zij zijn mijn oud­ers en nie­mand anders. Ik weet niet beter dan dat zij mij oud­ers zijn. Mijn echte moeder ken ik niet. Ik gebruik trouwens ook liever niet het woord  ‘echte moeder’ omdat ze voor mij geen echte moeder is. Voor mij is ze gewoon een vrouw die des­ti­jds mij niet wilde. Voor mij is ze maar een biol­o­gisch moeder. Mijn echte moeder is de vrouw die ongeacht van wie ik kwam van mij houdt, voor me heeft ver­zorgd ondanks dat ik niet haar kind was, niet haar eigen vlees en bloed en die mij zoveel din­gen heeft geleerd in het leven. Dat noem ik pas een echte moeder! Ben ik boos op mijn biol­o­gis­che moeder? Nee, hoe kan je kwaad zijn op iets wat je niet kent. Ik denk dat ik juist haar dankbaar moet zijn. Wie weet had ik een raar leven gehad of belande ik ergens waar ik niet thuishoorde. Ik zou best wel willen weten waarom zij mij hebben afges­taan. Was ze alleen­staand? Was ik een foutje? Dat laat­ste, daar heb ik wel vaak moeite mee. Ik denk vaak over waarom ik gead­opteerd ben. Ben ik echt een fout en wilde ze me daarom niet? Maar aan de andere kant, ik heb wel 2 mensen gelukkig gemaakt die heel graag een kind wilde. Dat zijn vra­gen die je niet te vaak moet stellen anders wordt je depri haha. Vaak vra­gen mensen mij, zodra ze weten dat ik gead­opteerd ben, of ik mijn biol­o­gis­che moeder wil ont­moeten. Daarop heb ik een heel duidelijk antwo­ord op. NEE. Nu niet en ik verwacht later ook niet. Wat bereik ik ermee? Hele­maal niks. Ik weet ook dat ik  mijn moeder niet ver­dri­etig maak  als ik haar wel zou willen opzoeken maar toch wil ik en doe ik het niet. Mijn oud­ers zijn mijn echt oud­ers die mij groot hebben gebracht en ontzettend veel van hou. Daar kan geen biol­o­gis­che moeder en vader tegenop. Zij hebben een besliss­ing gemaakt 24 jaar gele­den en die besliss­ing bli­jft zo. Wat nu als ze opeens voor mijn deur staat? Dan doe ik open, maar het eerste wat ik dan doe is mijn moeder bellen. Bellen omdat ik steun nodig heb en ik weet dat mijn moeder wel meteen komt. Dat kan je van mijn biol­o­gis­che moeder niet zeggen..

Maman je t’ aime — Papa je t’ aime

Vanaf de eerste keer dat ik ze zag wilde ik al zo’n poster hebben. Deze tekst geeft pre­cies aan wat ik af en toe moet doen. En eigen­lijk nog meer zou moeten doen.

Ik heb het besteld op Keep calm and carry on site. Daar staan veel leuke din­gen op dus besloot ik ook een mok te kopen die ik voor­taan elke ocht­end ga gebruiken tij­dens mijn ocht­end rou­tine, want he, ik zon­der thee ‘socht­ends, is een chager­i­jnige Zélia overdag! Al doet koffie af en toe wel meer wonderen..

Mooie zwarte pumps is voor mij een must. Die moet je gewoon in je kast hebben. En juist, won­der boven won­der, mooie zwarte sim­pele hakken mistte ik in mijn kast tot nu! Deze Zara pumps heb ik nu een paar weken in mijn kast staan en eerlijk gezegd ook nog niet aan gehad maar ik wil ze graag aan doen bij spe­ciale gele­gen­heden en die komt er vast wel een keer haha.