Marathon-Week-16-Header-blog
Dominer les 42k

Dominer Les 42 km: Week 16

Een drukke week betek­end vooral goed plan­nen en laat ik daar nou niet zo sterk in zijn. Vorige week deed ik voor het eerst mee met FunX­tion, een les dat aange­bo­den wordt op mijn sportschool waar ik later meer over zal schri­jven. Ook stond er op de plan­ning dat ik 4x moest gaan hard­lopen en waaron­der natu­urlijk een langzame duur­loop van 26 km. Hoe het gelukt is (of niet) ga nu lezen. Ik focus nu vooral op sterker wor­den en vooral ook men­taal klaar voor zijn om o.a de CPC te lopen over 2 weken en natu­urlijk de marathon.. oh boy.… nog maar 7 weken! 

Con­tinue Reading

Marathon-Week-15-Header-Blog
Dominer les 42k

Dominer Les 42 km: Week 15

Wellicht was het te lezen dat ik behoor­lijk teleurgesteld was na zondag. Ik weet dat ik het kan maar op een of ander manier faal ik altijd kei­hard tij­dens een wed­strijd. Het is en wordt een beetje een men­tale strijd tegen mezelf die me de das om doet. Van Andrea (mijn coach) heb ik nu huiswerk gekre­gen om te kijken waar het aan ligt. Waar komt mijn angst van­daan en hoe kan ik dit gaan ver­helpen met haar hulp. 

Con­tinue Reading

Groet-uit-schoorl-header
Dominer les 21k

Groet uit Schoorl run 2015

Zondag was het zover. Mijn eerste hard­loop­wed­strijd van 2015. Ik wilde per se een wed­strijd doen voor­dat ik de marathon van Paris zou lopen en na veel zoeken werd het Groet uit Schoorl. Ik heb de laat­ste paar weken (maan­den) flink getraind en ik loop goed op schema. Ik heb geen blessures of kwaalt­jes. Met af en toe een dip-run mag ik niet kla­gen en dat was wel te merken, want ik was voor het eerst geen dagen van tevoren zenuwachtig. Dat vond ik wel eng, hoezo heb ik geen zenuwen? Aan de andere kant dacht ik: tja, ik ken die afs­tand nu wel en het gaat goed. Dit moet lukken. Ik ga die halve marathon rocken! Ik had beloofd dat ik het als een train­ing zou lopen, maar toch vroeg ik aan mijn coach na mijn onof­fi­ciële PR op de halve marathon of ik niet een hart­slag­zone hoger kon en dat mocht!

Inmid­dels heb ik die halve marathon gelopen en ik ben boos en teleurgesteld. Zondag rond een uur of 10 uur kwam ik in Schoorl aan, samen met mijn vriend en Noa. Ik had afge­spro­ken met Anke, zij ging met mij de halve marathon lopen op mijn tempo. Op mijn plan­ning stond eigen­lijk 24 km, dat betek­ende dat ik dus sowieso 3 km erbij moet lopen. Oh ja, ik ben niet zo van het inlopen tij­dens wed­stri­j­den, maar goed. Keurig samen met Anke ging ik inlopen, ze liet me zelfs DE heuvel oplopen tij­dens het inlopen. Hallo kuiten! Waarom zoveel inlopen als ik nog een wed­strijd moet doen? Dit wordt nog grap­pig op 8 maart, want daar moet ik 7 km inlopen of uit­lopen. Na ongeveer 3 km liepen we naar het start­vak. Ik had er zin in. Gezonde zenuwen, maar ik voelde me klaar om te gaan. Ik ga 21,1 km lopen en goed lopen! Van tevoren had ik met Anke afge­spro­ken dat ik niet zoveel zou praten in ver­band met mijn hart­slag­zone, dus zij mocht praten. Anke begon over haar hard­loop­car­rière te praten en stiekem keek ik op mijn hor­loge. We had­den al 3 km gelopen en onze gemid­delde pace was 7’25” en ik had niet eens moeite met bijhouden! Dit gaat goed en mijn kuiten voelden goed.

Tot 7 km ging het heel goed en toen moesten we weer die ene heuvel op. Ik maakte kleine stap­jes. Ik had het snikheet, maar het ging lekker! Ook toen had ik een gemid­delde pace van 7’25″! Anke zag waarschi­jn­lijk aan mijn hoofd dat ik het bloed­heet had. Ze zei dat ik miss­chien even moest stop­pen om mijn jas uit te doen, maar zo stron­teigen­wijs als ik ben wilde ik niet stop­pen. Ik ging hem wel hard­lopend uit doen. Voor­bij 8 km stopte ik toch even, want ik kreeg natu­urlijk mijn jas niet in mijn tas. Ik keek om en ik zag een auto achter ons rij­den. Een auto van de organ­isatie. Andrea, geloof me. Mijn gezicht werd 100x roder op dat moment, van woede. HOEZO IS ER NU AL EEN BEZEMWAGEN? Waarom bij 8 km al, ter­wijl ik juist zo lekker snel ga?! Hoe kan dit? Ik kreeg gelijk flash­backs van Eind­hoven. Nee, ik wil niet als laat­ste eindi­gen. Dat kan niet en dat wil ik niet! Ik bleef achterom kijken, maar ik was zo gefrus­treerd. Mijn benen liepen nog wel even, maar mijn hoofd had er genoeg van. De auto bleef bij 10 km staan, maar dat had ik pas veel later door. Net voor de 12 km zag ik mijn hond op me afkomen en daarna mijn vriend. Ik kreeg even een energieboost, maar in mijn hoofd bleef ik maar aan de auto denken. Komt ‘ie er al weer aan? Wat zal ik doen? Mijn energielevel was naar –10 gegaan en mijn boosheid naar +10. Ik was zo kwaad.

En toen sloeg ik weer om. Die auto was hele­maal niet bedoeld als bezemwa­gen. Ik heb mezelf alleen maar gek gemaakt door zo te denken. Hij was waarschi­jn­lijk maar achter ons gaan rij­den omdat ‘ie ons niet wilde ver­storen door in te halen. Hoe heb ik mezelf zo kun­nen opfokken voor dit? Ik begon kwaad te wor­den op mezelf en op dat moment heb ik ook gedachtom te stop­pen met het trainen voor een marathon. Ik wil dit niet meer. Ik wil dit gevecht niet meer met mezelf. Ga ik nu echt con­tinue bang zijn voor een auto die achter mij rijdt tij­dens een wed­strijd? Ook in Par­ijs als ik nog 30 km moet? Hoe ga ik dit vol­houden? Ik dacht serieus aan om te stop­pen, maar dat was miss­chien 2 min van die 3 uur durende halve marathon. Ik wilde bijna mijn coach bellen om aan te geven dat ik stop.

Na 2 min begon ik te lachen. Kom op Zélia, niet opgeven! Dat kan ik en dit wil ik. Veel zin om te hard­lopen had ik daarna niet meer. We kwa­men in de duinen terecht, nie­mand voor ons of nie­mand achter ons. Lopen we nog wel goed? Gelukkig zagen we de kilo­me­ter­bor­d­jes. Ter­wijl de vri­jwilligers al aan het opruimen waren (what’s new?) kre­gen we nog een koude thee. Nog nooit heeft koude thee zo lekker ges­maakt. Ik probeerde nog wel te geni­eten van de omgev­ing, want die was echt prachtig. Maar die tegen­wind, die vervloekte ik. Ter­wijl ik half aan het lopen was en half aan het ren­nen, dacht ik na. Hoe heb ik mezelf zo gek kun­nen maken? Waarom? Wij kwa­men het bor­dje 18 km tegen en ik was nog nooit zo blij! 18 km bor­dje betek­ende nog maar 3 km naar de fin­ish en bijna weer in de bewoonde wereld!

We keken tussen de 18 km en de 19 km nog even achter ons en opeens zagen we een loper met de echte bezemwa­gen. Oh nee, dit gaat me niet gebeuren. Ik wist dat we bijna bij de groep van 30 km kon­den aansluiten, dus ik zette het op het lopen. Anke kan het bea­men, het moment dat ik weer hard­lop­ers zag (die van de 30 km) was ik even de gelukkig­ste hard­loper. We liepen en ik dronk tussendoor nog een keer een koud kopje thee met als resul­taat een steek in mijn zij. Even lopen, maar daarna echt tot de fin­ish knallen. Toen ik bijna bij de fin­ish was riep Anke: “kom op, sprinten!” Ik wilde niet, maar toen dacht ik aan mijn coach. Ik ben niet dood, zoals bij de halve marathon van Eind­hoven. Ik heb nog volop energie. Ik kan dit! De laat­ste 200 meter heb ik gesprint alsof mij coach achter mij aan liep roepend: “NU 100 BURPEES!” Ik heb gesprint met als resul­taat dat ik de laat­ste 200 meter met 4 min per km liep. Ik kwam lachend over de fin­ish en weet je waarom? Nou, heel sim­pel. Het was een men­tale shit-run en ik was blij dat ik nog geen 42,2 km hoefde, want dat had ik men­taal zeker niet kun­nen volhouden.

Het is nu een paar dagen later en ik krijg van iedereen lovende reac­ties. Ik vind ze alle­maal 1 voor 1 mooi om te lezen maar ik ben er niet mee eens. Nog steeds niet. Ik wilde dit als een meet­punt zien. Een meet­punt met inder­daad behoor­lijk wat hoogtev­er­schil – dat we in Eind­hoven niet hebben -, maar ik wilde laten zien dat ik sneller ben dan vorig jaar en dat heb ik nu niet kun­nen laten zien. Er komt een revanche op 8 maart, maar als ik eerlijk ben, daar ben ik nu al zenuwachtig voor en dat is niet goed. Ik dacht echt dat ik klaar was met die onzek­er­heid, die angst voor het tijd­slim­iet. Wat moet ik doen? Wan­neer kan ik bewi­jzen dat ik dit kan? Moet dat altijd tij­dens een train­ing? Nog 25 dagen tot de CPC Loop, die ik alleen ga lopen. Ik ben benieuwd! Eén ding heb ik hier sowieso uit geleerd: ik kijk nooit meer achterom tij­dens een wed­strijd. Nooit meer.

En nee,  ik ga niet stop­pen hoor.

Onlangs bijgewerkt11
Dominer les 21k, Dominer les 42k

Dominer Les 42 km: Week 14

Gis­teren liep ik de halve marathon van Groet uit Schoorl. Miss­chien dat jul­lie het al op insta­gram hebben gelezen maar ik was behoor­lijk pissed op mezelf. Ik heb hem uit­gelopen maar hoe.. Mor­gen komt er een wed­strijd ver­slag maar momenteel ben ik nog niet happy camper! Goed, ik heb vorige week net­jes getraind en lees verder om te zien wat ik gedaan heb! 

Con­tinue Reading