Friday, October 31, 2014

Dominer Les 42 km: Gaat dat wel door?

Gis­teren kon je lezen hoe mijn halve marathon zondag ver­liep. Men­taal was ik zwak, fysiek was ik sterker dan vorig jaar ondanks dat ik niet echt heel snel heb gelopen. Ik weet dat ik sneller kan dan dat ik zondag heb gedaan maar zondag stond het vooral in teken in het niet opgeven. Door­gaan en weten dat ik het kan. En dat is me gelukt. Dat ik geen dikke PR heb gelopen vind ik niet erg. Ik ben allang blij dat ik weer in mezelf ben gaan geloven.

 

Op 23 april kondigde ik aan dat ik de marathon van Paris ga lopen. Na de halve marathon kreeg ik best wel direct de vraag ik nog wel de hele marathon wil gaan lopen. Mijn eerste gedachten was natu­urlijk: Duh! Maar ik kreeg vaak even niet de kans om mijn antwo­ord te vertellen. Vele vroe­gen aan mij of ik wel de marathon nog wilde lopen aangezien ik langzaam ben. Goh. Ik zal je heel eerlijk vertellen dat ik tij­dens de halve marathon heel vaak aan de marathon van Paris heb gedacht. Er kwa­men ook wel een paar belan­grijke feiten omhoog tij­dens deze gedacht:

  • Ik ben een stuk langza­mer dan de gemid­delde lop­ers. Dat is gewoon bijna een feit. Ik loop niet met een pace van 5:30 een halve marathon, laat staan een marathon
  • Ik ben nog steeds te ste­vig om fat­soen­lijk, zon­der risi­cos een marathon te lopen
  • Het tijd­slim­iet is 5 uur en 30 min. Dat betek­end dat ik een pace moet hebben van 7:49 min per km. Dat is mijn dam tot damloop pace maar ja, dat was “maar” 16,1 km.
  • Dat wordt echt HEEL HARD WERKEN, kan ik dat met mijn werk?

Maar tij­dens de halve marathon begon ik juist posi­tiever te wor­den over de marathon van Paris

  • Cut the crap, ik moet nu hoe dan ook afvallen. Ook al ben ik al mee bezig en wil het niet zo vlot­ten, ik moet nu echt een tandje hoger gaan sporten en heel goed op mijn eten letten.
  • Ik ben niet snel maar door de nodige juiste train­in­gen kan ik zeker wel wat meer snel­heid in mijn runs trainen. Kom maar op met die intervals.
  • Het is in PARIS!
  • Tijd­slim­iet? Ik heb opgegeven dat ik de marathon bin­nen 4 uur zal halen.. oeps *winkel winkel* (niet dat ik dat EVER ooit ga halen, maar hé! Zo start ik wel eerder hihi)
  • Het is in PARIS!
  • Ik ga ervoor, zo ook 4x per week trainen en moet ik meer trainen, dan train ik meer!
  • Had ik al gezegd dat de route van de marathon van Paris waanzin­ning mooi is?

IK GA ERVOOR! Ik ga trainen, zweten, huilen, trainen, zweten, huilen en daarna heel hard glim­lachen want ik, Zélia Stephanie Louise Jeanne Lemoine gaat ver­domme gewoon die marathon domineren! Ik ga 42 km lang geni­eten van Paris, ik ga dit voor mekaar kri­j­gen. Offi­cieel ga ik pas over 2 weken starten maar ik trek mor­gen lekker alweer mijn hard­loop­schoe­nen aan hoor!

  • Weken tot de marathon: 25,5 weken
  • Dagen tot de marathon: 180 dagen
  • Aan­tal verwachtte paniekaan­vallen: 6, ieder keer 1x per maand ;)

 

P.s mei­den die al een marathon hebben gelopen of gaan lopen, alle tips and tricks zijn welkom!!! 

Marathon-Paris

published on October 14, 2014 by zélia     30 reacties
Tags:
Twitter | Facebook | Bloglovin

Dominer Les 21km: 21,1 km lange emotionele strijd

Vanocht­end stond ik op met een big smile. Oké, heel gemakke­lijk ging het niet aangezien heel mijn lichaam als een grote blauwe plek aan­voelde. Maar ik voelde me trots en blij. Wat ik gis­teren gedaan heb was iets waar ik heel lang tegen aan liep. Jul­lie weten vast nog wel mijn ver­haal over vorig jaar waarin ik vertelde dat ik tij­dens de halve marathon van Eind­hoven als laat­ste over de fin­ish kwam. Ik was heel erg bang voor een her­hal­ing. Ik wilde perse niet als laat­ste over de fin­ish komen. En ja, dat is me gelukt maar het waren wel 21,1 lange emo­tionele kilo­me­ters. Lees mee hoe mijn dag is gegaan. 

 

Ik stond op tijd op en ik voelde me goed en fit. Ik had natu­urlijk wel zenuwen maar het waren gezonde zenuwen. Ik ont­beet en na het douchen vertrok ik naar de estafette wis­selpunt want Eve­line, Petra, Niki en Jes­sica gin­gen die lopen en Niki was al bezig! Ik was blij om de mei­den te zien maar ik werd op dat moment wel heel zenuwachtig, al die hardlopers!

Om 12.15 uur ging ik richt­ing het cen­trum samen met mijn vriend en een vriend die ook de halve ging lopen. Om 13 uur ging ik richt­ing mijn start­vak om om 13.30 uur te begin­nen. De zon scheen (vorig jaar was het stor­ma­chtig weer), LET’S DO THIS! Voor ik het wist kon­den we gaan lopen.

 

IMG_1611

1–3 km:

Nog geen kilo­me­ter na de start zag ik Car­lijn voor­bij vliegen en we zwaaide naar elkaar! Altijd leuk om andere hard­lop­ers die ik volg te zien tij­dens een wed­strijd. Mijn tempo was eigen­lijk toen al te hoog maar op dat moment had ik even schijt aan. Bij 2 km begonnen mijn twi­jfel. Nu al? Jeetje, Zélia! Ja, ik zag steeds meer mensen mij inhalen en ik durfde niet om te kijken. Men haalde me zowel links als rechts in ondanks dat ik half tegen de stoep liep. Serieus.. why? Ik ga toch niet voor niks rechts lopen?

4–5 km:

Hier kreeg ik het al zwaar. Op een gegeven moment tikte een meisje mij aan met een geel t-shirt. Ik kende haar niet maar toen ik thuis kwam kreeg ik een ontzettende lieve mail van haar. Dankjewel Inge! Helaas, daar kwam mijn eerste paniekaan­val. Ik voelde me zo slecht. Ik begon heel snel te ade­men, ik had gelukkig onder con­t­role maar de angst om weer als laat­ste te eindi­gen kwam weer naar boven. Ik bleef maar achterom te kijken en ik wilde gewoon stop­pen. Ja bij 5 km wilde ik gewoon stop­pen. Toch kwam er een stem­metje naar boven die me vertelde dat ik door moest gaan. Ik zou het wel halen. De mei­den van de estafette hebben tenslotte 10 km gedaan. Dat moet me op z’n minst lukken!

6–9 km:

Ik liep weer even lekker bij de 7 km kreeg ik weer een mini paniekaan­val. Ik begon tegen mezelf te schree­uwen. Waarom kan ik ver­domme niet nor­maal geni­eten. Waarom moet ik persee aan vorig jaar denken. Ik begon te wan­de­len en van bin­nen schree­uwde ik. Zo vind ik het hard­lopen echt niet leuk. Ik strompelde door en tussen de 8 en 9 km zag ik Denise. Ze herk­ende mij en begon te zwaaien. Voor ik het wist had ik weer een glim­lach op mijn gezicht. Bedankt Denise!!!!

Dominer Les 21km: 21,1 km lange emotionele strijd

Foto gemaakt door Denise Wel­tens

10–12 km:

Ik stop. Ik moet stop­pen. Ik wil niet meer. Ik keek achterom en er waren zo weinig mensen. Ik zag mijn vriend en ik vertelde dat ik ging stop­pen. Nee, zegt ie. Ik zie je bij de Oirschotsedijk. Voor ik het wist was ik aan het lopen. Met een ver­stand op nul. Hij smste mij daarna nog dat ik bij lange na niet de laat­ste was. Ik weet niet of hij tegen me gel­o­gen had want er waren maar weinig mensen die me daarna hebben inge­haald maar ik geloofde heb. Op een gegeven moment liep ik alleen en even voelde dat goed. Wat gek!

13–18 km:

Bij 13 km stond er bij de Boschdijk een vracht­wa­gen waar iemand door de micro­foon praatte. Pre­cies op dat moment begon hij over de laat­ste loper van vorig jaar. Dat de laat­ste loper in de regen heeft gelopen. Lieve mensen, dit is echt waar. Ik begon te huilen. Net uit­gerek­end op dat moment waar ik voor­bij liep begon hij over mij en het enige wat ik op dat moment tegen hem kon schree­uwen is dat ik dat niet meer zou wor­den. Hij ver­stond me niet (haha) en daarom kwam hij naar mij toe en vroeg wat ik vertelde. Ik schree­uwde het nog een 1x in de micro­foon en hij gaf mij een klopje. Hij hielp me nog om over het kruis­punt te komen en toen schree­uwde hij dat ik nog lang niet de laat­ste was. Dat gaf me een boost! Helaas kwam op dat moment ook de beruchte motors. Achter op de motor zit iemand die je num­mer opschri­jft zodat ze weten waar de laat­ste groep zit. Ik raakte direct weer in paniek maar gelukkig zag ik mijn vriend met mijn hond Noa. Aangezien er bijna nie­mand om me heen was liet hij Noa los en zo ging ze met mij mee. Ze kreeg water van een vrouw bij de drinkpost en ver­vol­gens pakte ik haar riem­pje en liep ik een stukje met haar door het saaiste stuk (niet tij­dens de train­ing maar wel tij­dens een wed­strijd) de Oirschotsedijk. Ondanks dat ik opzich wel lekker liep kwam er wel telkens die ene motor voor­bij, kijk­end naar mijn num­mer. Sorry schat, ik geloof dat ik alles bij elkaar heb gescholden maar ik moest het op dat moment kwijt. Mijn vriend vond het niet erg want hij wist dat het frus­traties was maar hij zei: haal de voorste twee per­so­nen in en blijf ze voor. En ik deed dat. Net voor­dat we op Strijp-S aankwa­men haalde ik ze in.

Dominer Les 21km: 21,1 km lange emotionele strijd

19–20 km:

Toen liep ik lekker, ik was wel op, moe en ik kreeg hoofd­pijn. Waarschi­jn­lijk ook door al die stomme gedachten in mijn hoofd maar toen ging er bij mij een knop om. I know.. best laat maar toch. Ik begon te geni­eten! Ik ging ervoor. Op dat moment had ik ook HEEL EVEN schijt aan het feit dat ik miss­chien wel als laat­ste zou eindi­gen. Bij 20 km zag ik de mei­den van Just Keep Run­ning met een span­doek (die ik achteraf pas heb gelezen, sorry) maar het eerst wat ik deed is Eve­line in de armen vliegen en daarna de rest. Ik was zo blij om hun te zien want I DID IT! Oké, ik moest nog wel 1,1 km. Niki liep met mij mee!

20–21,1 km:

Niki heeft de laat­ste 1,1 km met mij gelopen en aange­moedigd en wan­neer ik wilde lopen riep ze maar weer dat ik met hard­lopen sneller over de fin­ish zou zijn. Tricky, Niki ;). Samen liepen we door het stra­tum­seind waar mensen naar ons toe schree­uwde en klapte. Tra­nen en lachen en stiekem wel even kijken of ik nog iemand achter me zag! De laat­ste 500 meter waren pit­tig maar bij 21 km zag ik mijn moeder juichen aan de zijkant en ik ging ervoor. Samen met Niki gin­gen we over de fin­ish! Toen kon het janken beginnen.

Dominer Les 21km: 21,1 km lange emotionele strijd

 

Dominer Les 21km: 21,1 km lange emotionele strijd

Hoe gek het miss­chien ook klinkt maar ik kijk posi­tief terug naar de wed­strijd. Ik had 100x kun­nen stop­pen maar ik deed het niet. Ik wilde mezelf bewi­jzen en vooral voor mij doen. Voor nie­mand anders. Ik moest inzien dat ik het wel kan. Ik heb geen dikke PR gelopen maar dat maakt niet uit. Ik heb uitein­delijk mijn angst over­won­nen. Ik ben niet als laat­ste geëindigd en ik heb doorgezet. Ik had ook niet kun­nen starten of bij 5 km of miss­chien wel bij 10 km kun­nen stoppen.

Dominer Les 21km: 21,1 km lange emotionele strijd

Mei­den van Just Keep Run­ning, bedankt voor jul­lie vertrouwen in mij. Bedankt voor het horen kla­gen over mijn onzek­er­he­den, jul­lie wer­den vast gek van me. Ondanks dat jul­lie het 100x verteld hebben wilde ik het in eerste instantie niet in geloven maar dankjewel dat jul­lie er voor mij waren. Dankjewel ook voor het fan­tastis­che beeldje!!

Dominer Les 21km: 21,1 km lange emotionele strijd

Lez­ers, insta­gramvol­gers, face­bookvol­gers.. IEDEREEN BEDANKT! Ik ben dit weer met tra­nen aan het typen. Dit was 21,1 km vol met emoties maar ik ben blij dat ik dit heb gedaan en ik kan nu men­taal alleen maar sterker van worden!

published on October 13, 2014 by zélia     18 reacties
Tags:
Twitter | Facebook | Bloglovin

Whoehoe? Ben je er nog?

Ik las het blogje van Marieke en toen bedacht ik me ook, oh ja! Ik heb nog een blog. Sinds de Dam tot Damloop niks meer geschreven maar dat heeft wel een reden hoor! Ik heb het druk. Nu ik full­time tijd maak voor mijn bedrijf nam ik de gok. Ga ik wel opdrachten kri­j­gen? En gelukkig is dat zo. Ik heb het drukker dan eerst en I LOVE IT. Ik klaag niet maar ik kijk wel uit want je weet maar nooit wan­neer het weer min­der wordt.

 

Naast fotograferen ben ik nog steeds bezig met mijn Dominer Les 21 km. Over 1 week en 1 dag is het zover. Ben ik er klaar voor? Nee. Kan ik het? Ja. Er is wel iets wat ik jul­lie wil vertellen. Ik heb besloten dat, als het die dag op een of ander manier niet lekker gaat. Als ik merk dat ik weer in de laat­ste groep zit en miss­chien zelfs als laat­ste loop, dan stap ik uit de wed­strijd. Waarom? Tuurlijk ben ik trots dat ik vorig jaar in die rotweer omstandighe­den heb gelopen. Ik ben trots dat ik doorgezet heb en ik zal dat nooit ver­geten. Als jul­lie mij een beetje gevolgd hebben weten jul­lie ook dat ik sinds­dien onwijs onzeker ben gewor­den. Hard­lopen ging een tijdje niet lekker. Ik was gede­mo­tiveerd, het lukte niet en bij wed­stri­j­den vond ik alleen maar onzek­er­he­den. Ik wil dit niet meer. Wan­neer ik vol­gende week fin­ish, heb ik pre­cies 6 maan­den tot de hele marathon en ik wil die halen. Ik wil die doen maar als ik door de halve marathon weer onzeker word als ik weer als laat­ste eindig dan kan ik die marathon op mijn buik schri­jven. Ik weet dat ik dit kan maar het prob­leem zit hem in tijdlim­iet en snel­heid. Ik weet dat ik de km’s kan lopen maar waar ik me moet op gaan focussen is niet alleen afvallen om sneller te wor­den maar ook sneller wor­den op lan­gere afs­tanden. Maar daar later over meer. Eerst die 21 km zien te domineren!

Ik wil heel graag zeggen dat ik deze week ga bloggen maar dat gaat me niet lukken. Ik heb een pit­tige maar leuke week voor de boeg en ik mag dan al blij zijn als ik een beetje op tijd in bed lig!

  • Zondag heb ik een Just Keep Run­ning Meet­ing! Wordt een toffe dag!
  • Maandag is het tijd voor mijn overige admin­stratie en foto’s bewerken
  • Dins­dag ga ik weer naar Keulen om te fotograferen
  • Woens­dag ga ik naar Antwer­pen om te fotograferen
  • Don­derdag weer naar Keulen om te fotograferen
  • Vri­jdag ga ik eerst foto’s bew­erken en daarna heb ik in de avond een boot­camp in Utrecht
  • Zater­dag heb ik klussendag bij de oma van mijn vriend
  • Zondag moet ik een of andere wed­strijd lopen in Eind­hoven. Iets met 21 km en freak­ing 100 meter.

Druk? Ja, behoor­lijk maar tij­dens mijn trips naar Keulen en Antwer­pen ben ik con­tinue in beweg­ing doormid­del van mijn fiets! Ik fiets toch wel al gauw 25/30 km per dag dus mijn con­di­tie, dat zit wel goed! Hard­lopen doe ik van­daag nog en dan houdt het denk ik wel op tot zondag 12 oktober.

Ik vind het wel fijn om zo’n drukke week te hebben, dan pieker ik ten­min­sten niet over de halve marathon. Ik blog sowieso weer na mijn halve marathon. Hoe de halve marathon zal gaan, dat zal je vast kun­nen zien op insta­gram/twit­ter en anders via Just Keep Run­ning!

Bloemen

 

 

published on October 4, 2014 by zélia     5 reacties
Tags:
Twitter | Facebook | Bloglovin

Dominer Les 21 KM: Dam tot Damloop 2014

Mijn hoofd maakt overuren, mijn lichaam doet pijn en mijn ogen willen heel graag sluiten maar van bin­nen ben ik hyper. Hyper van wat ik van­daag gedaan heb. Hyper omdat ik mezelf weer bewezen heb. Ik kan dit. Ik ben absoluut niet te snel­ste en ik vind het niet fijn om tij­dens een tijds­druk te hard­lopen maar ik doe het wel en ik ging er van­daag voor. Ik wilde aan mezelf laten zien dat ik dit kan en dat stomme gedoe als onzeker zijn achter me laten. Goed, dat laat­ste zal er altijd wel een beetje zijn maar van­daag moest ik en zal ik bewi­jzen en dat heb ik gedaan. 

 

Laat ik van te voren zeggen dat ik de Dam tot Damloop absoluut niet makke­lijk vond. Ik vond het zwaar en ik ben niet gewend aan de (voor som­mige mensen min­i­male) hoogte ver­schillen. Brug­jes in Eind­hoven? Die loop ik niet want die zijn er niet. Tuurlijk hebben we soms een viaduct maar dat is niks tegen­over vandaag.

 

Mijn dag begon om half 7 want om 8 uur wilde we in de auto zit­ten om richt­ing Ams­ter­dam te gaan. Geen kip op de weg, per­fect! Om kwart voor 10 had ik afge­spro­ken met Petra, mijn vriend zette mij pre­cies voor cen­traal sta­tion en toe ik alle hard­lop­ers zag begon het te kriebe­len. Ik was in het begin hele­maal niet zenuwachtig maar als je al die hard­lop­ers zag, oef! Om kwart voor 10 kwam Petra aan en samen liepen we naar de wc. Tja, zenuwen hé. We hebben nog wat gegeten en gedronken en besloten na (weer een wc beurt) naar de vracht­wa­gen te gaan zodat Petra haar tas kon drop­pen, dit ging zo vlug want voor ik het wist was het zover. We gin­gen starten.

 

Zelia: Dam tot Damloop 2014

1 km: Dat was al meteen na 400 meter raak want we moesten door de IJtun­nel door. Ik verwachtte veel van maar dat viel me enigszins wel mee. Ik liep samen met Petra en ik had tegen haar gezegd dat ik dit rustig wilde doen maar het tempo dat we had­den beviel me wel! Achteraf gezien bleken we tij­dens de eerst 1 km al op 7’02 min per km te zit­ten. Oeps!

 

2 km: was pit­tiger want wan­neer je natu­urlijk naar bene­den gaat moet je weer omhoog komen. Het was warm maar ik vond het nog wel te doen!

 

3 km: Dat was een lange, redelijke saaie stuk op de weg maar al gauw kwa­men we wat sup­port­ers tegen op bruggen en langs de kant.

 

4–5 km: Liep heel relax en bij 4 km moest Petra plassen en ik besloot om te dribbe­len en op haar te wachten want ik vond de temp die we had­den heel erg fijn.  Langs de kant waren echt onwijs veel sup­port­ers, wat was dat fijn!

 

6–7 km: Hier kreeg ik het moeil­ijk want ik voelde aan mijn onder­rug en heupen dat dit toch wel zwaar was en ik moest echt een tandje terug doen wil ik finishen.

 

8–10 km: Ik liep alleen en liet Petra gaan. Het lukte me om gewoon door te gaan maar wel met een lagere tempo. Toen ik zag dat ik bij 9 km een PR kon lopen heb ik heel even gewan­deld en daarna gesprint, ik moest en zal onder mijn huidige PR moeten komen. Om 1:14:28! Mijn vorige was 1:16:58! Ik sprong bijna een gat in de lucht, het was dat mijn benen best wel zwaar aan­voelde haha! Bij 10 km zag ik Petra weer en besloot ik even met haar te lopen.

 

Zelia: Dam tot Damloop 2014

11–12 km: Al gauw merkte ik alles aan mijn lichaam, pijn in mijn onder­rug en mijn boven­be­nen had­den ook wel genoeg van dat geloop.

 

13–15 km: Dat waren zware maar wel leuke kilo­me­ters. Overal ston­den mensen te klap­pen, muziek te draaien en we kre­gen heel veel water overal! Echt heel top en het gaf me heel veel energie

 

16 km: Ook al gaf mijn hor­loge al aan dat ik de kilo­me­ters gepasseerd was heb ik een sprintje getrokken naar de fin­ish. Ik geloof dat op alle foto’s die van mij gemaakt zijn een grote big smile op staat. Ik was blij, ik voelde goed en ja, ik moest huilen. Huilen van oplucht­ing, huilen van vreugde en huilen van trots!

 

Zelia: Dam tot Damloop 2014

 

Zelia: Dam tot Damloop 2014

 

Zelia: Dam tot Damloop 2014

 

Uitein­delijk heb ik hem gelopen in 2 uur, 06 min en 34 sec­onde en ik ben meer dan blij! Tij­dens mijn train­in­gen zat ik vaak richt­ing de 2 uur 15 min en daarom was ik heel bang om in de het laat­ste start­vak te starten omdat ik het miss­chien niet zou halen. Ik startte eerder maar zorgde wel dat ik net­jes rechts liep en mensen mij in kon­den halen. Ik heb dit geflikt en ik ben echt trots. Ik vind dit zelf heel arro­gant klinken maar hé, ik heb het wel gedaan ja!

 

Ik heb vertrouwen in de halve marathon over 3 weken. Niet is alleen het par­cour vele malen plat­ter dan tij­dens de Dam tot Damloop maar ik ken de straten, ik weet waar ik moet oplet­ten. Voor het eerst durf ik te zeggen dat ik er naar toe leef! Kom maar op die 21 km! Hard­lopen is echt een onderdeel van mijn leven gewor­den en ik word er beter in. In stap­pen miss­chien maar dat maakt niet uit, het feit dat ik dit doe, het feit dat ik mijn angst over­won­nen heb (oké, natu­urlijk een stuk makke­lijker door eerder te starten). Hard­lopen is niet alleen fysiek maar ook men­taal en als dat goed zit, dan kan je veel meer dan je denkt. Dat heb ik wel gemerkt.

 

Zelia: Dam tot Damloop 2014

 

Goed, nu moet ik echt gaan stop­pen met schri­jven want ik voelde alweer een traan­tje over mijn wang! Ik wil Petra heel erg bedanken dat ik haar stiekem als haas kon gebruiken ook al ging ze miss­chien voor haar gevoel niet zo snel maar dankzij haar heb ik de eerste helft echt top gelopen en heb ik doorgezet! Mega bedankt daar­voor! Ik ben trots op Petra want ze heeft ondanks haar knie door gezet! Kan­jer! En ook ben ik trots op Kelly die een fan­tastis­che tijd heeft neergezet. Ook wil ik iedereen bedanken die mij suc­ces wen­ste en mij felici­teerde. Het doet me heel veel! Bedankt!

 

En iedereen die de dam tot dam heeft gelopen: SUPER GOED GEDAAN! Mogen jul­lie echt trost op zijn!

 

Ik zeg proost! Ik neem een glaasje rode wijn om het te vieren! Fijne avond!

 

Dam tot damloop 2014 06

published on September 21, 2014 by zélia     14 reacties
Tags:
Twitter | Facebook | Bloglovin
Websdesign en ontwikkeling door eighty7